మనసులో బాధ సుడులు తిరిగింది.
గుండె గొంతుకులో కొట్టుకుంటోంది.
పెగలలేని మాట మూగబోయింది.
కనులలో నీరు పెల్లుబుకింది.
లోలోని వేదన అణచుకోలేను.
అలాగని ఎవరితో పంచుకోలేను.
అందరూ ఉన్నా ఎవరూ లేని ఏకాకిని నేను.
ఎవరికీ నేను ఏమీ కాను.
ఒంటరితనం
ఈ టపాని ట్రాకుబ్యాకు చెయ్యడానికి URI: http://trajarao.wordpress.com/2007/09/22/%e0%b0%92%e0%b0%82%e0%b0%9f%e0%b0%b0%e0%b0%bf%e0%b0%a4%e0%b0%a8%e0%b0%82/trackback/
అందరి మధ్యన వుంటూ ఏకాంతాన్ని అనుభవించడం వరమయితే అందరూ వున్నా ఒంటరినని భావించడం నిజం గా శాపం. కవిత బాగుంది.
Chaaala bagundi andi mee kavitha
@రాధిక గారూ,
కవితలకు చిరునామా అయిన మీనుంచి ప్రోత్సాహకరమైన వ్యాఖ్య రావడం చాలా ఆనందాన్ని కలిగించింది. మీకు నా ధన్యవాదములు.
@స్వరూప గారూ,
మీకు నా కవిత నచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
కవిత బాగుంది.
chaala baavundi.